Over deze wandeling
Versie 07-09-2026
Dit nieuwe rappe rondje op de Veluwezoom is ontstaan om de bestemming 'Koepel van Viruly' in een kortere wandeling op te nemen. Halverwege de route komen we in de Onzalige Bossen bij die plek, nu een heuvel met alleen nog de fundamenten van de koepel. De naam is op oudere topografische kaarten nog wel te vinden, maar in het bos loop je er zo aan voorbij. In 1860 toen de houten koepel gebouwd werd in opdracht van de grootgrondbezitter en liberale politicus Viruly zag het er hier heel anders uit. Geen of nauwelijks geen bomen met een panorama tot ver in de wijde omgeving tot aan het Montferland aan toe. Op mijn website wolfswandelplan.nl kun je er meer over lezen. We wandelen in misschien wel het mooiste gedeelte van de Veluwezoom. Het is hier in de geaccidenteerde bossen steeds weer klimmen en dalen. Vanaf de Lappendeken, ooit een aaneenschakeling van akkertjes, gaan we gestaag omhoog richting de Rouwenberg. In de boskern Het Asselt genieten we in de zomerperiode van de mysterieuze sfeer van de eikenbomen met als ondergroei kolossale varens. De route raakt even aan de glooiende heide van het Herikhuizerveld en gaat dan verder omhoog de Onzalige Bossen in. Die naam doet natuurlijk direct denken aan eng rovergespuis dat de donkere bossen hier vroeger onveilig maakte. Maar waarschijnlijker is de verklaring dat het woord is afgeleid van het middelnederlandse 'onsaelig' en dat betekent armzalig. De grond had hier weinig voedingstoffen en was daarom niet geschikt voor de landbouw. Na het bezoek aan de voormalige koepel lopen we over de prachtige lange, kaarsrechte Koningslaan met z'n majestueuze beuken in de richting van de Carolinahoeve, ook al zo'n iconische plek. Langs de rand van het Middachterveld, een heel ander type bos, keren we terug naar de Lappendeken.
11-09-2026
Rap rondje Carolinahoeve
Met Manon Wardenaar en cairnterriër Tjibbe wandelde ik gistermiddag door een prachtig stukje Veluwezoom, voornamelijk om de restanten op te zoeken van de Koepel van Viruly die werd gebouwd in 1860 en gesloopt in 1970.
Mijn interesse voor het voormalige uitzichts- en wildobservatiepunt werd gewekt door het artikel op https://wolfswandelplan.nl/blog/koepel-van-viruly, de website van wandelprofessor Rob Wolfs. Deze routemaker heeft het heuveltje waarop de koepel stond, opgenomen in zijn gloednieuwe Rappe rondje Carolinaheuvel. De 8 kilometer lange wandelroute - te vinden op wandelzoekpagina.nl - voerde ons gisteren langs de Posbank en door de Onzalige Bossen.
Nadat we de inwendige mens hadden gesterkt in het paviljoen van Natuurmonumenten aan de rand van het nog bloeiende Herikhuizerveld, begonnen we aan de klim naar het bosperceel waar de koepel stond, op 80 meter boven NAP. Veel stelde de plek niet voor, maar dat wisten we al. Een stukje buiten het wandelpad vonden we in het dichte bos een halfvergane trap, die we beklommen naar het plateautje waar we moesten zijn. Een rij stenen in de bodem was alles wat er van het gebouwtje was overgebleven. Onvoorstelbaar dat mensen hier vroeger op af kwamen voor het geweldige uitzicht, nu kijk je alleen nog tegen boomstammen aan.
Op een bankje op de heuveltop peinsden we een tijdje over het verleden en daalden vervolgens af om de schitterende wandelroute te voltooien, via het terras van de Carolinahoeve. Een achtste wereldwonder waren de koepelrestanten zeker niet, maar het was aardig deze historische plaats bezocht te hebben.
Kijk voor meer informatie en een afbeelding van de koepel op de site van Rob Wolfs.
Mijn interesse voor het voormalige uitzichts- en wildobservatiepunt werd gewekt door het artikel op https://wolfswandelplan.nl/blog/koepel-van-viruly, de website van wandelprofessor Rob Wolfs. Deze routemaker heeft het heuveltje waarop de koepel stond, opgenomen in zijn gloednieuwe Rappe rondje Carolinaheuvel. De 8 kilometer lange wandelroute - te vinden op wandelzoekpagina.nl - voerde ons gisteren langs de Posbank en door de Onzalige Bossen.
Nadat we de inwendige mens hadden gesterkt in het paviljoen van Natuurmonumenten aan de rand van het nog bloeiende Herikhuizerveld, begonnen we aan de klim naar het bosperceel waar de koepel stond, op 80 meter boven NAP. Veel stelde de plek niet voor, maar dat wisten we al. Een stukje buiten het wandelpad vonden we in het dichte bos een halfvergane trap, die we beklommen naar het plateautje waar we moesten zijn. Een rij stenen in de bodem was alles wat er van het gebouwtje was overgebleven. Onvoorstelbaar dat mensen hier vroeger op af kwamen voor het geweldige uitzicht, nu kijk je alleen nog tegen boomstammen aan.
Op een bankje op de heuveltop peinsden we een tijdje over het verleden en daalden vervolgens af om de schitterende wandelroute te voltooien, via het terras van de Carolinahoeve. Een achtste wereldwonder waren de koepelrestanten zeker niet, maar het was aardig deze historische plaats bezocht te hebben.
Kijk voor meer informatie en een afbeelding van de koepel op de site van Rob Wolfs.
Nog geen horeca aanwezig.