Naar de Bemelerberg
Dankgebedje voor de A2
Laat ik de loftrompet nog eens blazen voor de A2 tunnel onder Maastricht. Hoezo, heeft dat iets met wandelen te maken, zult u denken. Zeker en vast, zo zeggen de Belgen iets verderop. Ik zag de tunnel komen, in de dertig jaar dat ik in Maastricht woonde.
Nu ik een paar dagen terug ben in onze oude buurt, wandel ik op zondagochtend vanuit de stad weer eens naar Bemelen. Er is niets veranderd. Het pad schuin door het veld is er nog, ik sla als vanouds linksaf de Vieversgrubweg in. Hier hoorde ik voor het eerst een veldleeuwerik, zag ik in de avondschemering voor het eerst een das. En ooit was hier, je kunt het haast niet geloven, de rondweg om Maastricht gepland.
Ik loop langzaam de heuvels tegemoet. Het is een prachtig pad, langs de meidoornhaag met daar achter het hellingbos. Dan de bocht en opeens de blik op de steile, hoge mergelwand. Altijd weer even stilstaan en kijken. Naar die brokkelige en hier en daar lichtgele muur. Of is het mosterdgeel? Met grotingangen en recent losgebroken brokken, verspreid liggend in het grasland aan de voet. Limburg op haar best.
In Bemelen ga ik omhoog, de Bemelerberg op. Dat is altijd weer even wennen. Boven uitblazen en dan over het smalle rotspad, door het bos naar Cadier en Keer. Daar, aan de rand van de oude kloostertuin kijk ik over de velden terug naar Maastricht. Het uitzicht veranderde niet. De rondweg kwam er niet, de A2 ging onder de grond. In de hoek van de tuin vind je de Lourdesgrot, voor een dankgebedje.
Tips voor meer bergopwaarts wandelen:
Deel deze pagina
