Groene Wissel 245: Oldenzaal

Ik heb deze route getraild met mijn hond. Leuke, afwisselende route. In het begin en paar omgewaaide bomen over het pad, maar daar kun je vrij makkelijk omheen je weg vinden. Nog wel vrij nat, het is mij niet gelukt in de laatste km's mijn voeten droog te houden.
Helaas voor mij wel teveel asfalt en verhard onderweg.

Net als ik in Oldenzaal de auto geparkeerd heb en naar het beginpunt van de wandeling heb gelopen, begint het flink te regenen, Onderweg was het nog miezerig, maar dit is toch iets erger. Gelukkig heb ik hierop gerekend en doe ik een regencape om. Net nadat ik Boerskotten in ben gelopen kan ik de cape ook al weer afdoen. Hierna blijft het droog en als ik De Lutte in wandel schijnt de zon zowaar nog een tijdje. Maar voor ik in De Lutte ben heb ik er al een mooie wandeling door Boerskotten opzitten. Langs een groot Jezusbeeld en iets verderop staat godin Diane in een parkachtige omgeving mooi te zijn. Over smalle bospaadjes, verharde wegen en fietspaden loop ik over de Hellehondroute, (nu weer bewandelbaar). Na boerderij Erve Litshof kom ik via smal bospaadje in het Duivelshof. Arboretum Poort Bulten: zeker de moeite waard om eens te bezoeken. Spoor en snelweg over en ik loop De Lutte in. Langs de kerk en begraafplaats De Lutte weer uit. Het pad aan het begin van de Beernink/Beerninkholt is in het begin wat drassig (meerdere paadjes eigenlijk wel). Ik loop langs De Wilmerberg en een groot wit landhuis. Langs het spoor hoor ik wel een trein, maar door de begroeiing is-ie nauwelijks te zien. Voor ik Oldenzaal weer binnen loop wandel ik nog recht toe rechtaan door het Kalheupinksbos, ook een mooi wandelgebied. Een mooie wandeling, vooral omdat het niet de gebaande wegen volgt, ik kwam onderweg dan ook bijna geen andere wandelaars tegen..

Bij prachtig lenteweer deze route gelopen. We verbleven in De Lutte, dus dat als begin- en eindpunt genomen. Het had wel tot gevolg dat het naar mijn mening mooiste deel van de route (tussen De Lutte en Oldenzaal) direct aan het begin van de route zat, anders krijg je dat als uitsmijter en wordt de wandeling beter opgebouwd. Het deel ten zuiden van de A1 is weliswaar nog steeds mooi, maar iets grootschaliger en met wat meer rechte paden.
Opvallend op dit stuk was de grote hoeveelheid stromende en meanderende beekjes. Later lazen we dat er een project in dit gebied is geweest om de oude beeklopen weer te herstellen. En met succes!
Op één plek waar een alternatief is beschreven, is inmiddels de hoofdroute door de eigenaar met prikkeldraad afgesloten. Het alternatief is gelukkig goed te lopen en voert langs een ruig grasland. Ook mooi!

Het waterpeil van de grote rivieren mag dan momenteel historisch laag zijn en de binnenscheepvaart ernstig dwarszitten; het waterpeil op de landgoederen van Oost-Twente is dat bepaald niet. Onder de dikke bruine bladerdeken was het gisteren een nogal natte, zompige bedoening. Maar met het prachtige late-najaarsweer van die dag (en stevige, hoge wandelschoenen) was het allemaal prima te doen. En onze honden vonden het allemaal prachtig. Even buiten Oldenzaal, dat je langs de Stakenbeek vriendelijk uitgeleide doet, duik je Boerskotten in, het meest aansprekende van de vijf landgoederen, die tijdens deze wandeling de revue passeren. Zeer bosrijk met prachtige, strakke lanen en frivool slingerende paadjes en voor de afwisseling kleinere weilanden en akkers. Met hier en daar grote, karakteristieke Twentse boerderijen en (vakwerk)schuren. Jammer, jammer, jammer dat de A1 er plompverloren doorheen raast. We wandelden een paar jaar terug in het late voorjaar door dit mooie gebied. Wat ons toen opviel waren de talloze e-bikers, die met een niet bij de leeftijd van de berijder passende snelheid voorbij raasden. Wat met twee (aangelijnde) honden best wel lastig is op deze overigens fraaie, dwars door open boerenland slingerende fietspaadjes. Ook deze route leidt de wandelaar over meerdere van dit soort paadjes; de e-bikes stonden blijkbaar weer op stal, want het medegebruik beperkte zich tot gemoedelijk woon/school-fietsverkeer. Op twee derde van de route ligt het dorpsplein van De Lutte, waar als vanouds wegen, kerk en horeca elkaar treffen. Dat het hier prettig verpozen is laat zich raden. En dat ondanks de aanwezigheid op het plein van een grote (stenen) hellehond, een mytisch wezen dat ooit de omringende landgoederen onveilig maakte. En dat - raar maar waar - later opgewaardeerd werd tot dorpssymbool. Van deze griezel hadden wij gisteren onderweg geen last, hoewel bij een paar achter zwaar hekwerk schuilgaande (land)huizen agressief blaffende adspirant-hellehonden rondliepen. Verder overigens alles pais en vree in dit vriendelijke landschap, dat gekenmerkt wordt door een zeer geslaagde combi van bos en kleinschalig akker- en weiland. Het laatste deel van de route gaat door meer open land en nogal vaak over asfaltweggetjes, maar de laagstaande zon, die zijn stralen door de kalende bomen strooit veraangenaamde dit behoorlijk. Het in verschillende snelheden verkleurende loofbos biedt intussen een schitterend palet aan herfstkleuren. In het landgoed Het Beernink liepen we over de welhaast rituele smalle slingerpaadjes. De ruige gras/landweg (met alternatief) halverwege de route bleek bij het verlaten van de bosstrook (tijdelijk?) afgesloten met professioneel ogend staaldraad. De beschrijving van deze wat oudere route is overigens nog helemaal op orde. Al met al een uiterst plezierige dag: van harte aanbevolen!

Vandaag gelopen. De route is perfect beschreven. Alleen op het laatste bij punt 3. 'RA dat bos in; een smal pad en loop dit uit'. Dat smalle pad is op dit moment na enkele meters zeker 1 meter hoog overwoekerd. Daar was - zeker met korte broek - geen doorkomen aan. Mijn alternatief was: niet scherp RA maar RD, voor overweg RA, met de rechterbocht mee en dan bij het hek LA (het Beernink / Beerninkholt)

Ik heb de wandeling vandaag slechts tot De Lutte gelopen.
Het is een aardige wandeling, maar tot De Lutte met weinig of geen bijzondere hoogtepunten. De wandeling blinkt niet echt uit (als je De Veluwe gewend bent, heb je niet direct het gevoel dat je elders aan het wandelen bent behoudens de Twentse karakteristieke boerderijen). Ook veel graspaden (met soms wel erg hoog gras) en ik moest zelfs nog onder schikdraad door klimmen (tenzij ik de alternatieve route had genomen; zie routebeschrijving). De route is wel weer bijzonder goed aangegeven. Complimenten daarvoor .

Zaterdag naar het oosten van het land gereden voor deze prachtige wandeling. Hij was weer perfect beschreven. Goede afwisseling van landschap. Leuk die boerderijtjes daar en dat kleinschalige landschap. Geen saaie lange wegen.
De koffietent bij het station is er niet, ze zijn volop bezig met werkzaamheden. Wij zijn eerst even de stad ingelopen voor een 'bakkie'. Ik weet niet of daar op zondag wat open is. Onderweg in de Lutte een heerlijk broodje gegeten bij Plexat. Kortom, we hebben een heerlijke dag gehad.

Ongetwijfeld behoort deze schitterende wandelroute tot de absolute Topper van de Groene Wisselwandelingen! Het gevarieerde landschap is nu in deze periode adembenemend mooi in het bijzonder de weilanden met boterbloemen. Het zien van de gele kleur overweldigt je dan ook. Je kunt echt genieten van de mooie open omgeving, voorzien van alle vormen wat je in de natuur kunt vinden. Dus wandelaars: trek de stoute schoenen en ga naar Twente en je krijgt er echt geen spijt van! Aan de routemaker: chapeau!

Vandaag hebben wij de brandnieuwe Groene Wissel Oldenzaal gelopen. Perfect uitgezet wederom. En ondanks dat we deze omgeving goed kennen zaten er leuke nieuwe paden en plekken tussen. De wandeling over het veepad was inderdaad erg modderig maar hadden we niet willen missen. De schoenen poetsen we morgen wel weer. Een opmerking: het is Fleerderhoekpad met een F. Het was weer genieten in het winterse zonnetje.